Jarenlang was het de standaardoplossing voor organisaties zonder eigen vendor management office: huur een ervaren interimmer in, drie dagen per week, en het leveranciersbeheer loopt weer. Die route is niet verdwenen — maar hij is wel risicovoller geworden. Sinds 1 januari 2025 handhaaft de Belastingdienst weer actief op schijnzelfstandigheid, en dat raakt precies dit soort langdurige inhuurrelaties.
Wat er is veranderd
De wet DBA (Deregulering Beoordeling Arbeidsrelaties) bestaat al sinds 2016, maar werd bijna een decennium nauwelijks gehandhaafd. Dat zogeheten handhavingsmoratorium is per 1 januari 2025 opgeheven: de Belastingdienst kan sindsdien weer corrigeren en naheffen wanneer een zzp-constructie feitelijk een dienstverband blijkt. Boetes zijn vooralsnog uitgesteld — het kabinet heeft dat ook voor 2026 bevestigd — maar naheffingen van loonheffingen en premies kunnen wél, en die kunnen fors oplopen. Ondertussen ligt er nieuwe wetgeving op de plank (de Wet verduidelijking beoordeling arbeidsrelaties) die de criteria verder moet aanscherpen.
Het gevolg is zichtbaar in de hele markt: opdrachtgevers zijn terughoudender geworden met langdurige zzp-inhuur, en zoeken naar vormen die wél houdbaar zijn.
Waar het bij lángdurige interim-inhuur knelt
Of een arbeidsrelatie als schijnzelfstandigheid wordt gezien, hangt af van de feitelijke situatie. Drie elementen wegen zwaar: werkt iemand onder gezag van de opdrachtgever, is het werk ingebed in de organisatie, en moet de persoon het werk zélf uitvoeren? Het risico zit dus niet in interim als vorm, maar in hoe de opdracht is ingericht en hoe lang die duurt. Een interimmer die jarenlang meedraait in het team, op systemen en volgens processen van de opdrachtgever werkt, wordt aangestuurd door de IT- of inkoopmanager en als persoon onmisbaar is geworden — dat zijn stuk voor stuk kenmerken die in de beoordeling richting dienstverband wijzen.
En daar wringt het bij leveranciersbeheer: dat is naar zijn aard doorlopend werk. Wie het structureel belegt bij één ingehuurde zzp'er, bouwt precies het profiel op waar de handhaving zich op richt.
Wanneer interim wél de goede vorm is
Interim heeft een volwaardige plek — mits voor het juiste type werk. Een afgebakende opgave met een duidelijk resultaat en een einddatum is prima als zelfstandige opdracht in te richten: een aanbesteding of contractmigratie begeleiden, een leverancierslandschap saneren na een fusie, een vendor management office opzetten dat daarna wordt overgedragen, of een transitie leiden. De zelfstandige die zo'n opdracht aanneemt met resultaatafspraken, een eigen werkwijze en meerdere opdrachtgevers, staat er in de beoordeling wezenlijk anders voor dan iemand die onbeperkt een structurele rol invult. De vuistregel is simpel: tijdelijke opgave met einddatum → interim; doorlopend beheer zonder einddatum → dienst.
Waarom een uitbestede dienst er anders voor staat
Bij uitbesteed vendormanagement — zoals onze Vendor & AI Control Tower — ligt de relatie fundamenteel anders. U sluit geen overeenkomst met een individu dat in uw organisatie komt meedraaien, maar een dienstverleningsovereenkomst met een onderneming. Het verschil zit in de kern van de afspraak: u koopt een resultaat, geen uren van een persoon. De dienstverlener bepaalt zelf hoe het werk wordt uitgevoerd, met eigen processen, eigen methodiek en eigen hulpmiddelen. Wie het werk feitelijk doet, is aan de dienstverlener — de dienst is niet afhankelijk van één specifieke persoon. En de onderneming werkt voor meerdere opdrachtgevers tegelijk, draagt eigen ondernemersrisico en factureert voor afgesproken producten: een actueel register, tijdige verleng-alerts, een kwartaalrapportage.
Daarmee ontbreken precies de elementen waar de schijnzelfstandigheidsbeoordeling op aanslaat: er is geen gezagsverhouding over een persoon, geen inbedding van een individu in uw organisatie en geen persoonlijke arbeidsverplichting. De discussie die bij langdurige interim-inhuur op de loer ligt, speelt bij deze vorm dan ook niet.
Eerlijk: waar u op moet blijven letten
Een belangrijke nuance: het etiket "dienstverlening" is geen toverwoord. De Belastingdienst kijkt door contracten heen naar hoe er feitelijk wordt gewerkt. Een "dienst" waarbij in de praktijk één vaste consultant vier dagen per week op uw kantoor zit en door uw manager wordt aangestuurd, lijkt alsnog verdacht veel op inhuur. Let er dus op dat de afspraken écht op resultaat zijn geformuleerd, dat de dienstverlener de eigen werkwijze en planning bepaalt, en dat de dienst overdraagbaar is en niet aan één persoon hangt. Leg dat vast in de overeenkomst — en toets bij twijfel uw specifieke situatie bij uw juridisch of fiscaal adviseur. Dit artikel is algemene informatie, geen advies.
Wat dit betekent voor uw vendormanagement
Voor het dóórlopende beheer is de rekensom veranderd. Een structurele interimmer van drie dagen per week kost al snel meer dan een volledig uitbesteed abonnement, mét een naheffingsrisico dat er vroeger niet was en een kennislek zodra de opdracht eindigt. Een uitbestede dienst draait die nadelen om: vaste, voorspelbare kosten, afspraken op resultaat, geen DBA-discussie en een werkwijze die per definitie overdraagbaar is — de kennis zit in het register en de processen, niet in het hoofd van één persoon. Heeft u daarnaast een tijdelijke, afgebakende opgave, dan blijft een interim-opdracht met heldere resultaatafspraken daarvoor een prima instrument.
Wilt u zien hoe dat er in de praktijk uitziet? Onze Control Tower-abonnementen zijn precies zo ingericht: bemand door een team, gestuurd op resultaat, maandelijks aantoonbaar. Of begin klein met de eenmalige Nulmeting: AI & Vendor Scan — dan weet u binnen twee weken waar u staat.